در هر صورت ، راه شناخت اسلام و تاريخ آن ، از اين گردنه‌هاى بسيار صعب العبور مىگذرد و محقّق ، تا اسباب و وسايل و آمادگىهاى لازم را نداشته باشد و تن به رنج درازمدّت براى طىّ اين راه را ندهد ، امكان دست يافتن به حقيقت را ندارد . مسئلهء مورد بحث در نوشتار پيش رو ، يكى از مشكلات بزرگ تاريخ صدر اسلام است و بناى عقايد دستهء بزرگى از مسلمانان ، بر آن نهاده شده است . در يك طرف ، رواياتى است كه قريب به اتّفاق آنها ، از عايشه نقل شده است و مىگويند كه پيامبر ( ص ) به خاطر علاقه‌اش به عايشه ، از ساير همسران خود درخواست كرد تا به او اجازه دهند كه دوران بيمارى خويش را در خانهء عايشه بگذراند ، و يا اين كه آنها خود ، با مشاهدهء علاقهء شديد پيامبر ( ص ) نسبت به عايشه ، با درخواست عايشه ، موافقت مىكنند . اين‌چنين است كه پيامبر ( ص ) آخرين ساعات شريف خود را در خانهء عايشه گذرانيده و به لقاى حضرت حق ، رفته است . روايات شامل موضوع بحث ، مىگويند كه پيامبر ( ص ) در آخرين روز حيات خويش ، براى نماز صبح ، ابو بكر را به جاى خويش فرستاد و حتّى وقتى عايشه ، به خاطر رِقّت قلب پدرش ، ايشان را از اين تصميم ، منع كرد ، به شدّت مقاومت كرد ، و اين را ، در واقع ، نشانهء خواست پيامبر ( ص ) نسبت به خلافت يافتن ابو بكر بعد از خود مىدانند . اين حجم انبوه از روايات كه تقريباً همه از عايشه نقل شده‌اند ، در يك طرف است و تمام زندگى پيامبر ( ص ) كه به طور جدّى با اين مسئله ، در تقابل و تضاد است ، در سوى ديگر قرار دارد . حال چه كسى